Het tweede mysterie van de sok

# Het mysterie van de verloren sok Elke maandag stond Marie voor haar wasmachine met diezelfde vraag: waar was die verdomde sok gebleven? Niet één paar was nog compleet. In de kast lagen ze als wezen zonder partner – gestreept naast effen, wit naast grijs, elk met hun eigen verhaal van verlies. Ze had overal gezocht. Achter de trommel, in de afvoer, tussen de lakens. Niks. Het was alsof er een parallelle dimensie bestond, een sok-nirwana waar al die verdwenen exemplaren elkaar troffen. Marie grijnsde bij de gedachte. Maar deze maandagochtend zou anders worden.

Marie greep de wasmachine vast toen die begon te trillen. Harder dan normaal. De trommel draaide niet meer rond – hij *pulseerde*. Uit de rubberen rand sipelde iets groenigs. Ze deed een stap achteruit. De deur sprong open. Daar lag hij. Haar sok. Die roze met ankers, verdwenen sinds april. Maar er kleefde iets aan. Iets wat bewoog. Marie boog voorover. De sok kroop over de rand naar buiten, centimeter voor centimeter, alsof hij werd voortgetrokken door onzichtbare vingers vanuit het donkere gat van de trommel. Ze sloeg de deur dicht en draaide de stroom eraf.